faKts

ای-دی-اس-ال دار شدم :دی

2010-09-08T23:09:00.000-07:00

تو وبلاگ عباس یه لینک بود برای یه رأی گیری که ملت برن بگن قسط وام هایی که به پاکستان دادین رو عقب بندازین. منم که انسان دوست (!) رفتم امضا کنم که این پاکستانی های بیچاره از گشنگی تلف نشن.
فیلتر بود!

!

2010-07-10T05:12:00.000-07:00

الان حدود 51 ساعته که تو انتشارات‌ام. بیش از دو روز و دو شب. اکثرا هم تک و تنها بودم. حس جالبی داره! تو یه ساختمون بزرگ، پر از کتاب! یه عالمه میز و صندلی بی‌کار، مانیتورها و اسکنرهایی که به هیچ جا وصل نیستن، میز کنفرانس، صدای دیوید گیلمور (کاشف به عمل اومد که اسمش آقای «پینک»ه)، آشپزخونه، چای، سیگار، (همین الان یه پشه رفت تو دهنم!)، دوباره چای، دوباره سیگار، چای، سیگار، سیگار، سیگار! کار به کندی پیش می‌ره. اینترنت تنها دلخوشیمه.

عجیبه که این همه کتاب این جا ریخته، ولی هیچ کدومشون به درد این نمی‌خوره که وقتی تنهایی لاشو باز کنی! همش فرمول و مدار و برنامه و کوفت و زهر مار! بابا یه آلیس در سرزمین عجایبی، چیزی چاپ می‌کردی ما اینجا حوصله‌مون سر نره خوب :S

این کتاب لعنتی هم که تموم نمیشه! حالا چی می‌شد همین و چاپ می‌کردی بره؟ وقتی اصل کتاب سیاه و سفیده، چرا ما باید رنگیش کنیم؟ البته رنگی بشه به نفع منم هست! قیمت بیشتر، و مسلما سود بیشتر! ولی خسته شدم دیگه جون داداش! چاپ کن سگ مصب و بره دیگه! یه دفعه ادیشن جدیدش میاد، یه دفعه از ریختش خوشت نمی‌یاد، یه دفعه هوس می‌کنی رنگیش کنی، 1 ساله منتظرم این کوفتی چاپ بشه دو زار گیرم بیاد!

داشتم یه وبلاگ می‌خوندم (final cut) که نمی‌دونم مال کیه، ولی خییییییلی خوبه! مدت‌ها بود با هیچ نوشته‌ای این جوری ارتباط برقرار نکرده بودم! ای نویسنده‌ی وبلاگ کذا، هر کجا که هستی (از نوشته‌هات که بر میاد ایرون نباشی) دمت گرم و سرت خوش باد! همه‌ی نوشته‌هاتو از وسطای 2008 به این ور خوندم! این قد هم سخت نگیر این زندگی خوار-و-مادر-خراب و! 40-50 سال خوش بگذرون، بعدم سرو بذار زِمین خلاص!

بدبخت مدیر انتشاراتیه فک می‌کنه من الان نشستم دارم با جون و دل کتاب و ردیفش می‌کنیم! خوب خسته شدم دیگه! یادته کی بود گفتی هفته‌ی بعد می‌ره زیر چاپ؟ یادته؟؟؟ دِ نمی‌گی من تو این مدت از کجا میاوردم بخورم؟ حالا درسته زن و بچه ندارم، ولی خودم که گشنم می‌شه که! خودت نمی‌دونم-چه-ماشین-عجیب-غریبی زیر پاته عین خیالت نیست! جون داداش ما پول نداریم سیگار بخریم! می‌دونی چند وقته جز بهمن کوچیک هیچی دیگه نمی‌خرم؟ فک می‌کنی بدم میاد کاپتان بلک بکشم؟! (روی سخنم با مدیر انتشاراته، شما به خودت نگیر)

امروز صبح ساعت 10:30 زنگ زد که من 2 دقیقه دیگه اونجام، بیا درو برام باز کن. حالا ما رو می‌گی، با شرت اون وسط خوابیده بودیم! تو انتشارات نص! با شرت (ما که تو فارسی قید لَقَدْ نداریم، مجبورم برای تأکید دوباره تکرارش کنم)! برق از چشام پرید! سریع چادر چاق‌چور کردم، یه آبی به دست و صورتم زدم، لپ‌تاپم رو هم روشن کردم که مثلا دارم کار می‌کنم، رفتم پشت در آماده به خدمت وایسادم! خوشبختانه چشام پف نکرده بود، وگرنه همون طوری که دسیسه‌های دشمنان اسلام یکی پس از دیگری شکست می‌خوره، آبروی منم می‌رفت تو جوق (حالم خوبه؟ چی دارم می‌گم؟؟ بسه دیگه!)

خیلی خوشحالم

2010-07-05T00:46:00.000-07:00

X شیشه رو گذاشته کنار!

جنون

2010-06-14T03:23:00.000-07:00

ساعت 12 بعد از شام 2 پیک کنیاک می‌خورم. تأثیری روم نداره. سعید می‌گه باید مواظب باشم، ممکنه علف رو الکل اذیت کنه. چندان توجه نمی‌کنم.

.....

حدودای ساعت 2 سعید داره سیگاری‌ها رو بار می‌ذاره. یکیشونو می‌ده دستم، می‌گه اینو بگیر بکوب. خوب بکوبش که مال خودته! نیم ساعت تموم می‌کوبمش! از خود سیگار سفت‌تر می‌شه. می‌گه این اذیتت می‌کنه‌ها! خیلی کوبیدیش. می‌گم اشکال نداره، کام سنگین نمی‌گیرم.

.....

حدودای 4:30 صبح راه می‌افتیم به سمت ساحل. می‌خوایم طلوع خورشید و تو ساحل ببینیم. وقتی می‌رسیم لب ساحل هوا تقریبا روشن شده، ولی هنوز خورشید در نیومده. می‌ریم می‌شینیم رو یه تخته‌سنگ بزرگ. موج زیر پامون می‌خوره به تخته‌سنگی که روش نشستیم. خیلی خوبه.

سیگاری‌ها رو می‌کشیم. کم‌کم صداها رو دقیق‌تر می‌شنوم. توهمات شروع می‌شه. قفل می‌کنم به صدای برخورد آب به تخته‌سنگ زیر پامون. نمی‌دونم دارم درست می‌شونم یا توهمه، ولی صدای آبو می‌شنوم که از زیر تخته‌سنگ رد می‌شه و می‌ره اون طرفمون. پشتمو نگاه می‌کنم می‌بینم که ساحله! از خودم می‌پرسم آب چطوری از زیرمون رد می‌شه می‌ره تو ساحل؟ می‌فهمم که توهمه!

کم کم ذهنم قاطی می‌کنه. صدای آهنگ و نمی‌شونم. مانی دوربین و می‌ده دستم می‌گه دریا رو نگاه کن. وسط دریا چندتا قایق ماهی‌گیری هست. با دوربین به یکیشون نگاه می‌کنم. چیزی که می‌بینم و باور نمی‌کنم! ماهی‌گیره داره با یه ماهی می‌جنگه و با قلابش حرکات عجیب غریبی انجام می‌ده! یکمی می‌ترسم. دوربین و می‌دم به سعید. می‌گم ممکنه اینو بندازم زمین. الان اختیارم دست خودم نیست. مانی یه چیزی بهم می‌گه. می‌خوام جوابشو بدم، ولی قبل از این که اولین کلمه رو بگم یادم می‌ره که مانی چی گفته و من می‌خواستم چی بگم! همون کلمه‌ی اول و هم نمی‌تونم کامل بگم. دوباره می‌خوام یه چیزی بگم، ولی قبل از این که کلمه‌ی اول تموم بشه باز یادم می‌ره که دارم چی می‌گم. بعد از کلی تلاش یه جمله‌ی کامل می‌گم:«من هیچی نمی‌فهمم!» مانی می‌گه: «معلومه که تو هر لحظه هزار تا فکر از سرت می‌گذره، ولی خودت هم هیچ کدومشونو نمی‌فهمی!» دوباره می‌گم: «من هیچی نمی‌فهمم!» سعید متوجه می‌شه حالم چندان خوب نیست. بهم می‌گه: «می‌توانی از 1 تا 10 بشمری؟!» شروع می‌کنم شمردن: «1، 2، 3، ....، 4» بعد از گفتن 4 خاموش می‌شم. به یه نقطه‌ی دور تو دریا خیره شدم. بعد از چند لحظه یادم می‌افته که می‌خواستم تا 10 بشمرم. تمام تلاشمو می‌کنم:«5، 6، 7، .......، 8، 9، 10» از این که تونستم تا 10 بشمرم خیلی خوشحال می‌شم. یه کم که می‌گذره احساس می‌کنم دارم می‌افتم توی آب. به مانی می‌گم منو از این جا ببر، می‌ترسم غرق بشم. می‌گه اون طرفی بشین. رومو می‌کنم اون طرف. می‌گم این طرف هم ارتفاعش خیلی زیاده. بلند می‌شم و از روی سنگ می‌رم پایین. ساحل پر سنگ‌ریزه‌ست. می‌رم تو ساحل، یه‌کمی راه می‌رم، ولی بعد از چند قدم می‌بینم که دیگه اختیار بدنمو ندارم. زانو می‌زنم روی زمین، و بعدشم سرم می‌افته روی زمین، مثل حالت سجده. پیشونیم روی یه سنگ تیز افتاده (فرداش وقتی یه خط قرمز روی پیشونیم دیدم فهمیدم که مال اون موقع‌ست). کاملا خاموش می‌شم، ولی مغزم همچنان داره به هزار تا چیز مختلف فکر می‌کنه. به شدت کابوس می‌بینم. از خودم سؤال می‌کنم: «من مردم؟! جهنم که می‌گن همینه؟!»

مانی با صدای لرزون داره صدام می‌کنه: «علی! علی! تو رو خدا بلند شو! نباید بخوابی! بلند شو!» تکونم می‌ده. وقتی تکونم می‌ده می‌فهمم که نمردم. به زور بلندم می‌کنه. همین که از جام بلند می‌شم شروع می‌کنم به راه رفتن. اصلا نمی‌دونم چرا، ولی همین‌طوری دارم راه می‌رم، با چشمایه به شدت باز و خیره. مانی دنبالم می‌یاد. هر کی منو می‌بینه یه جوری نگاهم می‌کنه. اکثرشونو نمی‌بینم. تصاویر به شدت تارن. اصلا چیزی نمی‌فهمم. فکر می‌کنم که تا آخر عمر همین‌طوری می‌مونم. ترس همه‌ی وجودمو گرفته. از مانی می‌پرسم: «من دیوونه شدم؟!» می‌گه: «چرا مزخرف می‌گی! دوونه کدومه!» می‌گم: «دارم می‌میرم؟!» می‌گه: «نه بابا! کی‌گفته قراره بمیری؟!» با صدای لرزون می‌گم: «کاش می‌مردم! مردن از این زندگی خیلی بهتره!» مانی هم به شدت ترسیده. سعید و می‌بینم که داره نزدیکمون می‌شه. یه رانی می‌ده دستم. با دقت بهش نگاه می‌کنم. کم‌کم کجش می‌کنم و ریختنشو تماشا می‌کنم! مانی می‌گه: «نریزش زمین بابا! اونو باید بخوری!» شروع می‌کنم به خوردن. خودم نمی‌فهمم که دارم چی‌کار می‌کنم، همه‌ی این کارا رو بدنم انجام می‌ده! مغزم کوچک‌ترین فرمانی نمی‌ده!

یه عده‌ای کنار ساحل چادر زدن. منو می‌برن پیش اونا. یارو می‌گه ببرین تو ماشین بشونینش. مانی دستمو می‌گیره می‌بره کنار ماشین، می‌گه بشین اون تو. یهو همون جایی که وایسادم می‌رم پایین که بشینم. می‌گه: «این جا نه بابا! اون تو رو نگاه کن! حالا برو اون جا بشین!» می‌بینن فایده‌ای نداره، می‌برنم تو چادرشون. می‌رم کف چادر دراز می‌کشم. چشمام تا آخر بازه. به بالای چادر خیره شدم. ترس داره نابودم می‌کنه. مردم و می‌بینم که رد می‌شن و منو به هم نشون می‌دن. می‌گم: «منو بکشین! تو رو خدا منو بکشین! نمی‌خوام این طوری زنده بمونم!» مانی با عصبانیت به سعید می‌گه: «تو اون علف چی بود دادی به این کشید؟!» سعید می‌گه: «من چه می‌دونم! ما هم که از همون کشیدیم!» این حرفاشون بیشتر زجرم می‌ده. می‌گم: «جواب مامانمو چی می‌دین؟!» هیچی نمی‌گن.

همچنان دارم به این فکر می‌کنم که اگه قرار باشه این طوری بمونم ترجیح می‌دم اصلا زنده نمونم. تصور می‌کنم که تو تیمارستانم و دوستام میان عیادتم! به خونوادم فکر می‌کنم که چقدر زجر می‌کشن. تو هر لحظه 100 بار به این قضیه فکر می‌کنم و دوباره یادم می‌ره! مانی می‌گه: «این قدر نترس. قرار نیست که بمیری!» می‌گم: «کاش می‌مردم!»

بلندم می‌کنن که بریم خونه. هیچ کنترلی روی بدنم ندارم. هر کسی هر کاری بهم بگه همون کار و می‌کنم. انگار که هر چیزی که گوشم بشنوه مستقیم بدنم انجام می‌ده، البته با چند ثانیه تأخیر و تغییرات عجیب و غریب! مغزم هم کوچک‌ترین دخالتی نداره! شروع می‌کنم راه رفتن. پاهام روی زمین کشیده می‌شن. چشمام به شدت بازن و به یه نقطه خیره شدم. هیچی جز همون یه نقطه نمی‌بینم. از جلو یه نفر داره بهمون نزدیک می‌شه. ولی چیزی که من می‌بینم اینه که یه نفر که روش به ماست داره عقب عقب راه می‌ره. بعد از چند لحظه، همون طور که داره عقب عقب راه می‌ره از کنارمون رد می‌شه. بعد از یه‌کم راه رفتن، به مانی می‌گم: «من می‌خوام همین جا بخوابم. یهو می‌افتم رو زمین. به زور بلندم می‌کنه می‌بره کنار خیابون. به دیوار تکیه می‌دم و می‌شینم. مانی می‌شینه کنارم و سرم و می‌ذاره رو شونش. سعید رفته ماشین بگیره، ولی اون موقع صبح هیچ ماشینی گیرش نمی‌آد. آخر زنگ می‌زنن به اورژانس. من همچنان دیوونم. به یه حشره‌ی سبز که رو دستم نشسته خیره شدم. از مانی می‌پرسم: «این چیه؟!» مانی می‌گه: «بهش می‌گن سبزعلی.» می‌گم: «چرا سبزعلی؟! چرا بهش نمی‌گن سبز مانی؟!» می‌گه: «منظورشون که تو نیستی! اصلا سبز سعیده!» همین طور که به حشره خیره شدم می‌گم: «سعید که سبز نیست!» بیشتر بهش دقت می‌کنم. می‌پرسم: «این سعیده؟!» دارم سعی می‌کنم صورتشو خوب ببینم که تشخیص بدم سعید هست یا نه! سعید صدام می‌کنه: «علی.... علی.... علی» بعد از 4-5 دفعه که صدام می‌کنه، سرم و بی‌اختیار می‌آرم بالا و بهش نگاه می‌کنم. می‌گه: «سعید منم نه اون!» صداشو می‌شوم، ولی نمی‌فهمم چی می‌گه. آمبولانس می‌رسه. دو نفر میان سراغم. یه کمی با سعید و مانی حرف می‌زنن. تا در عقب آمبولانس و باز می‌کنن، ازشون می‌پرسم: «اون تخته؟ بذارین برم اون تو بخوابم!» چیزی نمی‌گن. یه سوزن در میاره. کلفتی سوزن و اندازه‌ی دسته‌ی بیل می‌بینم! بهش می‌گم: «اگه این سوزن و فرو کنی تو دستم دردم میاد!» می‌گه: «اگه تحمل کنی زود تموم می‌شه!» کوچک‌ترین چیزی احساس نمی‌کنم. فقط می‌بینم که پشت سر هم سرنگ می‌زاره ته اون سوزن و همه‌ی محتویات سرنگ و خالی می‌کنه تو رگ دستم. ازش می‌پرسم: «با این سرنگا خوب می‌شم؟» می‌گه: «آره، خوب می‌شی.» به مانی می‌گم: «من تا دیروز مترجم بودم، ولی الان زبون خودمو هم نمی‌فهمم!» برای این که خودمو امتحان کنم سعی می‌کنم همین جمله رو به انگلیسی بگم، ولی فقط یک کلمه‌ی “the” یادم می‌یاد که هیچ ربطی به قضیه نداره! یاد استیون هاکینگ می‌افتم. می‌گم: «استیون هاکینگ هیچ جاش کار نمی‌کنه جز مغزش، من همه جام کار می‌کنه به جز مغزم!» پرستاره می‌خنده! ازش می‌پرسم: «دیوونه شدم؟» می‌گه: «نه! الان کجایی؟» اولش یادم نمی‌آد، ولی بعد از 5-6 ثانیه فکر کردن می‌گم: «چالوس.» می‌گه: «کی اومدی؟» می‌گم: «دیروز.» می‌گه: «تو که حالت خوبه! چرا فکر می‌کنی دیوونه شدی؟» این حرفش بیشتر اذیتم می‌کنه، چون مطمئنم که حالم خوب نیست. یه مدت که می‌گذره، پرستاره می‌گه این باید بخوابه. می‌گم: «منو ببرین بیمارستان. مغزم از بین رفته. می‌خوام تو بیمارستان بخوابم!» مانی می‌گه: «می‌خوای بری بیمارستان که بخوابی؟ خوب می‌بریمت خونه می‌خوابی.» بلندم می‌کنن که برم تو آمبولانس. به یه نقطه از پله‌ی آمبولانس خیره می‌شم. تنها چیزی که می‌بینم همون نقطه‌ست. متوجه نمی‌شم که کی رفتم اون تو. فقط می‌بینم که تو تخت آمبولانس خوابیدم. راه می‌افتیم. از مانی می‌پرسم: «این چرا داره عقبی می‌ره؟» می‌گه: «عقبی نمی‌ره. تو داری از شیشه‌ی عقب نگاه می‌کنی فکر می‌کنی عقبی می‌ره.» فکر می‌کنه متوجه نیستم که دارم از شیشه‌ی عقب نگاه می‌کنم، ولی مشکل جای دیگه‌ست! می‌دونم که دارم از شیشه‌ی عقب نگاه می‌کنم، ولی درختای دو طرف جاده رو می‌بینم که دارم بهمون نزدیک می‌شن، در حالی که باید ازمون دور بشن! باز متوجه می‌شم که تو توهمم.

می‌رسیم خونه. مانی لباسامو در می‌آره و می‌خوابونتم روی تخت. برای اولین بار بعد از ساعت‌ها یه احساس خوب بهم دست می‌ده. امیدوارم بعد از این که از خواب بیدار می‌شم حالم خوب شده باشه. بعد از کلی تلاش بالاخره خوابم می‌بره.

....

از خواب بیدار می‌شم. تمام اون روز صبح از جلوی چشمم می‌گذره. با خوشحالی به خودم می‌گم: «خواب بود! همش خواب بود!» یهو متوجه بازوی راستم می‌شم. می‌بینم که یه پنبه‌ی خونی رو چسبوندن به دستم. می‌فهمم که خواب نبوده. برای این که بفهمم خوب شدم یا نه، سعی می‌کنم دوباره همون جمله رو به انگلیسی بگم: “Today, I don’t even understand my own language!”

...

اون روز تا شب چند بار دیوونه شدم و عاقل شدم، ولی نهایتا فردا صبحش کاملا خوب بودم. شبش سعید می‌گفت: «تمام اعصاب خوردی‌های زندگی‌مو بزاری روی هم به اندازه‌ی اعصاب خوردی‌های امروز صبح نمی‌شه!» گفتم: «تمام زجرهای زندگی منو هم بذاری روی هم به اندازه‌ی زجر امروز صبح نمی‌شه!»

Epiphany

2010-05-04T04:51:00.000-07:00

Suddenly, decided to stay in Iran for MSc! Life sure is strange!

بازم تولدم مبارک

2010-04-03T05:22:00.000-07:00

ساعت 2 نصفه شب 13 فروردینه. بعد از 42 ساعت (آره، چهل و دو ساعت) بیداری هنوز خوابم نمی‌بره. کل غذایی که تو این مدت خوردم از یه وعده هم کم‌تر بوده. حالم از بعد از ظهر خیلی بهتره، برخلاف گفته‌ی x که می‌گفت احتمالا شب حالت بدتر می‌شه، و فردا صبح ناامیدی بدی رو تجربه می‌کنی. این طور نشد. فکر می‌کنم به خاطر این بود که خودمو کنترل کردم. نذاشتم ترس بهم غلبه کنه. اگه می‌کرد خیلی بد می‌شد!

هنوز نمی‌خوام نوشته‌هامو بخونم. شاید پس‌فردا. می‌خوام کاملا از اون حال و هوا بیام بیرون. با دقت می‌خونمشون، افکاری رو که منو به اونجا بردن دنبال می‌کنم، و سعی می‌کنم که به همون جایی برسم که دیروز رسیده بودم. احتمالا وقتی بخونمشون متوجه می‌شم که اکثرشون مزخرف محض بودن، ولی احتمالا چند تا نتیجه‌ی خوب هم ازشون در میاد.

*****************************

دیروز ساعت 8 صبح به زور بیدارم کرد که بریم چیتگر. فقط 4 ساعت خوابیده بودم. برای بار صدم گفتم نریم. گفت بیا بریم، هر وقت احساس کردی خوش نمی‌گذره بگو که برگردیم.

ساعت 11 برگشتیم.

ساعت 1 راه افتادیم به سمت خونه‌ی ما، و ساعت 3، گرسنه، خسته، و به شدت خواب آلود رسیدیم خونه. گفتم اول نهار بخوریم. گفت نه، حالا بعدا نهار می‌خوریم. ولی...

احساس می‌کردم روز خوبیه، آسمون قشنگه، و x چه دوست مهربونیه (واقعا این طور بود، ولی هیچ وقت به این شدت بهش احساس علاقه نکرده بودم). از این که نشسته بودم خوشحال بودم، و وقتی پا می‌شدم، از این که وایساده بودم خوشحال بودم.

تا شب چیزی از گلوم پایین نرفت، نه آب، نه غذا. نیازی نداشتم! به خواب هم نیازی نداشتم. فقط می‌خواستم بنویسم. قبل از این که مغزم تصمیم بگیره، انگشتام می‌نوشتن، و قبل از این که انگشتام بنویسن، مغزم کیلومترها از مطلب دور شده بود.

تقریبا از ساعت 9 شب تا 3 صبح، بی‌حرکت، نشسته بودم پشت لپ‌تاپ و می‌نوشتم. بعدا فهمیدم که تو اون مدت نشستن، کمر، دست، و هر دو تا زانوهام به شدت درد داشتن، ولی حتی دریغ از یه خارش که من احساس کنم! افکارم با سرعت خیلی زیادی این طرف و اون طرف می‌پریدن. بهم گفته بود که نذار جای بدی برن، و مهم‌تر از همه، به هیچ وجه به گذشته یا آینده فکر نکن! اول به فارسی شروع کردم به نوشتن، ولی خیلی زود فهمیدم که دارم انگلیسی می‌نویسم! تو اون 6 ساعت نوشتن از کلمه‌ها و عبارت‌هایی استفاده می‌کردم که حتی خودم هم نمی‌دونستم اونا رو بلدم! اگه روز قبلش معنی یکی از همونا رو ازم می‌پرسیدن عمرا یادم نمی‌اومد، ولی اون موقع...

می‌شه گفت به زور از پشت لپ‌تاپ بلندم کرد. گفت باید استراحت کنی. گفتم خسته نیستم. گفت خودت این طور فکر می‌کنی، پس‌فردا درد کمر راحتت نمی‌ذاره.

تمام مدت آهنگ گوش کردیم. واقعا لذت می‌بردیم. من افکارمو می‌نوشتم، اون پروژه‌شو. ساعت 1 بعد از ظهر فردا، بعد از تقریبا 10 ساعت برنامه نوشتن، ایده‌ای رو عملی کرد که چند ماه بود داشت سعی می‌کرد راهش بندازه. همه‌ی استاداش می‌گفتن این ایده به هیچ وجه کاربردی نیست، ولی اون شب (و روز) بالاخره جواب گرفت. می‌گفت راحت یه مقاله IEEE ازش در می‌آد.

وقتی ساعت 5-6 صبح رفتیم طلوع خورشید و ببینیم، اصلا خسته نبودم، ولی احساس می‌کردم پاهام کاری رو که باید انجام نمی‌دن! بعدا فهمیدم که پاهام تقریبا هیچ انرژی‌ای نداشتن، ولی مغزم به شدت پرانرژی بود، و نه اجازه می‌داد خستگی و گرسنگی رو احساس کنم و نه سرما رو.

ساعت 9 صبح سعی کردم بخوابم. وقتی افتادم رو زمین، دیدم انگار دیگه بدنم تکون نمی‌خوره! تازه اون موقع فهمیدم این بدن بدبخت چی کشیده! تا ساعت 10:30 دراز کشیدم، ولی اون فکرای بی سرو ته با چنان سرعتی از ذهنم عبور می‌کردن که اصلا نمی‌تونستم بخوابم. فایده‌ای نداشت.

حدودای ساعت 2 یهو از همه چی زده شدم. فقط نشسته بودم و کوچک‌ترین حرکتی نمی‌کردم. گفت بریم بیرون یه دور بزنیم. بالاخره 13بدره! گفتم نه، حوصله ندارم، بیا یه فیلم ببینیم. ولی همین که اینو گفتم احساس کردم که خیلی از فیلم دیدن بدم میاد. سریع دوباره گفتم که همون بریم بیرون یه دور بزنیم بهتره، ولی دوباره تا جمله تموم شد، احساس کردم اصلا دلم نمی‌خواد از خونه برم بیرون. گفتم نه، بیا warcraft بازی کنیم، ولی باز با تموم شدن جمله، از اون هم بدم اومد. گفتم تو هر کاری می‌کنی بکن، من همین جا می‌شینم!

x بعد از ظهر رفت. من دوباره سعی کردم بخوابم، ولی نمی‌شد. عباس بهم زنگ زد که تولدمو تبریک بگه. بعد از حرف زدن با عباس، کلی حالم بهتر شد. دلم می‌خواست به کارام برسم، ولی اصلا نمی‌تونستم بدنمو تکون بدم. هنوز احساس گرسنگی نمی‌کردم. ترجیح دادم بازم دراز بکشم و افکارمو آزاد بذارم.

مهم‌ترین چیزی که فهمیدم این بود که این ذهن لامصب خیلی کارا می‌تونه بکنه! فقط باید ازش خوب استفاده کرد! سعی می‌کنم این کارو بکنم.

امروز جی آر ای دادم

2010-02-06T07:32:00.000-08:00

هر کی راضیه دستشو ببره بالا :دی

حضور غیاب :دی

2010-01-13T03:43:00.000-08:00

سلام!
آقایون و خانومایی که این پست رو میخونین! کجایین؟ اگه هنوز وجود دارین یه ندایی بدین (مثلا میتونین کامنت بذارین) که از احوالاتتون مطلع شده، نهایت سعادت و بهروزی را برایتان آرزو کنیم. دلتنگتانیم!

پ.ن. هرکی جواب نده شاپره نیشش میزنه :پی
پ.پ.ن. اگه راههای بهتری هم برای ارتباط کشف شد، میتونین استفاده کنین! من که فک میکنم بهترین، سریعترین، و ساده ترین راه برای ارتباط، نوشتن یک پست در وبلاگ و منتظر موندن برای جوابه! باور کنین راست میگم!
پ.پ.پ.ن. فحش ندین لطفا (حتی تو دلتون!) جون داداش خیلی وقته از هیشکی خبر ندارم خوب

Hey ma!

2009-12-21T06:48:00.000-08:00

Thanks for makin my life a living hell! You have no idea how much easier life is when you're not around! As my mother, I have to love you, but as a human being, I must admit, I just hate you!
.
.
.
I know, I'm one messed up kid! And the only thing that is left for me is a nonstop feeling of guilt that makes me suffer like crazy, and that's because of all the good things you've done for me, and because, you know, you're my mother!

Oh, the twirling!

2009-11-17T06:02:00.000-08:00

کارتمو نشون میدم میام تو دانشگاه. مستقیم میرم به سمت تعاونی. پر از آدمه، ولی هیچ آشنایی نیست. یکم صبر می‌کنم، کسی نمیاد. میرم یه ایستک می‌گیرم لب حوض می‌رم بالا. تنهایی خوردنش هیچ لذتی نداره. میرم به سمت بوفه. اونجا هم کسی نیست. یکم اطراف و نگاه می‌کنم، مثل مهد کودک شده. به سمت دانشکده... اونجا هم هیچ آشنایی نمی‌بینم. بساطمو پهن می‌کنم، مستقیم جی-میل! چند نفری آنلاین هستن. مزاحمشون نمی‌شم، اگه فرصت داشته باشن خودشون باهام چت می‌کنن. هیچی. یاهو، فیس‌بوک، اسکایپ... هیچی. یکم صبر می‌کنم، شاید اون صدای روح نواز جی-میل در بیاد! هیچی. بعد از نیم ساعت الافی دوباره میرم تعاونی. دانشگاه برام غریبه شده...

laugh out load

2009-10-10T01:56:00.000-07:00

با 4-5 تا از بچه ها جلوی تعاونی نشسته بودیم داشتیم چای می خوردیم. یکی از بچه ها با غرور گفت:
«دقت کردین که الان که این جا نشستیم همه مون دانشجوی فوق ایم؟»
یهو همه ی نگاه ها متوجه من شد، که با مقداری تأسف هم همراه بود! گفتم:
«اگه همه مون دانشجوی فوق نیستیم، حداقل همه مون فوق قبول شدیم!»

پی نوشت: می گن به دنیا بخند تا دنیا بهت بخنده.
راست می گن، چند وقتیه که دارم به دنیا می خندم، ، دنیا هم نا مردی نمی کنه و بد جوری داره بهم می خنده!ا

Attention everyone!

2009-09-05T01:35:00.001-07:00

Boobs.
That's it!

IT'S DRIVING ME CRAZYYYYYYYYYYYY!

2009-08-31T06:15:00.000-07:00

Scenario 1:
I'll pass two remaining courses, they'll let me get the two courses that I've fialed, and my thesis'll be ready in time.
I can move on to "fogh".

Scenario 2:
I won't pass "Signals and Systems", OR they won't let me get those two damned courses.
I have to be here for another semester. Then I have two choices:
I: Apply for master. Go through that hell one more time, spend a lot of money, and hope this time you won't be rejected.
II: "SARBAZI"!

Life was good

2009-08-23T13:34:00.000-07:00

I wanna dance to the rhyme of the Smirnoff all night!
Dance, whit closed eyes, without thinkin', without lookin' at anybody, alone, just for me....
Dance...

God damn you Rohani!

2009-08-16T03:28:00.000-07:00

صفر؟
صفر؟؟؟

مهندس؟

2009-08-06T11:16:00.000-07:00

-ترم 2، 13 واحد افتاده داشتم (از 18 واحد)، و معدلم شد 7.56.

-ترم 2 جاوا رو -0- شدم (چون روز امتحان پایان ترم حوصله نداشتم برم امتحان بدم).

-ترم 3 جاوا رو با 17 پاس کردم، بدون این که تو کل این دو ترم رامتین خسروی رو از نزدیک دیده باشم.

-ریاضی 2 رو 2 بار پاس کردم (منظورم این نیست که 1 بار افتادم و 1 بار پاس کردم، واقعا دو بار پاس کردم).

-بعد از این که آزمایشگاه سیستم عامل رو پاس کردم فهمیدم که این درس مال نرم‌افزاری‌ها است، نه ITها.

-3 ساله که هیچ تمرینی ننوشتم (حتی کپ هم نزدم).

-یه هفته بعد از این که استاد درس سیگنال بهم گفت که درس رو پاس شدم، نمره‌ی 7 برام تو edu رد شد، و چون ترمیم تموم شده بود، 2 ماه دنبالش دویدم تا بالاخره درس رو برام گرفتن.

-تنها کسی هستم که به قولش عمل کرد و برای admission گرفتن به بچه‌ها شام داد، و همچنین تنها کسی هستنم که ایران موندنی شدم.

-ترم آخر، امتحان پایان ترم DB رو ندادم، چون فکر می‌کردم که 2 بعد از ظهره، ولی 9 صبح بود، و دارم فارغ‌التحصیل نمی‌شم.

پ.ن. هر جا که دلتون خواست می‌تونین تو متن علامت تعجب بذارین.

327

2009-07-15T12:21:00.000-07:00

امروز رفته بودم بوفه ی خوابگاه چیپس و ماست بخرم، عمو بوفه (!) ازم پرسید: اون دوستت کجاست؟
من: کدوم دوستم؟
- همون قد بلنده!ا
- کی رو میگی؟!ا
- همون که لاغر بود، موهاش هم بلند بود! همیشه با هم میومدین!ا
...
کم تنهایی کشیدم، اینم نمک می پاشه رو زخم ما!ا

This is what it is!

2009-07-13T07:48:00.001-07:00

It's arma-goddamned-motherfucking-geddon!

Let's just hope...

2009-06-30T08:06:00.000-07:00

Zeitgeist

2009-05-28T15:13:00.000-07:00

Religion has actually convinced people that there's an invisible man, living in the sky, who watches everything you do, every minute of every day! And the invisible man has a special list of ten things he does not want you to do! AND IF YOU DO ANY OF THESE TEN THINGS, HE HAS A SPECIAL PLACE FULL OF FIRE, AND SMOKE, AND BURNING, AND TORTURE, AND ANGUISH, WHERE HE WILL SEND YOU TO LIVE, AND SUFFER, AND BURN, AND CHOKE, AND SCREAM, AND CRY FOREVER AND EVER TILL THE END OF TIME...
.
.
.
but he loves you!

did I?! really?!?!

2009-05-23T01:15:00.000-07:00

when the result of almost one year of filling forms 'n sending applications is nothing,
when you can't even stay at your own God damned university,
when everything's fucked up as hell,
.
.
.
the only thing you need is to say sth stupid to your friends and make'em go away!

that's right! I deserved that!

Shaved my beard!

2009-05-14T00:08:00.000-07:00

It's good to be back to normal life ;)

The good, the Paolo, the Rachel

2009-05-12T00:31:00.000-07:00

When Rachel was with Paolo, not only Ross, but everyone hated Paolo! But Paolo was a temporary character. In the show, Paolo made a move on Phoebe, so that Rachel could break up with him, and all the good things could happen later.

But in real life, "Paolo"s ain't do anything like that! They always show the "enjoyable" aspects of their character to "Rachel"s, and "Ross"es are the only ones who could see what these "Paolo"s really want! They hate themselves FOREVER, knowing that it's them who actually deserves to be with the "Rachel".
.
.
.
That's right! There's a "Paolo"!

ظالمانه

2009-05-03T03:38:00.000-07:00

هوس نون سنگک کردم با پنیر و گوجه و خیار!
تو حیاط ... باد خنک ... چای شیرین
.
.
.
.
و تو

2009-04-19T04:06:00.000-07:00

Don't break don't break my heart,
And I won't break your heart-shaped glasses...

I'm not gay anymore :D

2009-04-01T07:13:00.000-07:00

گوشی مو با دختردایی م عوض کردم :دی

The Bridge

2009-03-17T10:53:00.001-07:00

Being with loved ones; This is the greatest joy of life!

Frank Darabont! You're so good I wanna kill you!

2009-03-14T05:02:00.000-07:00

I saw "The Mist" last night!

خوک دونی

2009-03-10T04:15:00.000-07:00

ساعت 10 شب. نشستیم داریم فیلم نگاه می کنیم. در تراس بازه. یهو از بالا یه باریکه «آب» می ریزه پایین.، یه کم پخش می شه، یه مقدارش می ریزه تو تراس ما، و یه مقدارشم می ریزه تو حیاط! بعد هم بوی گندش در میاد!

پ.ن. اگه می شد یه جوری طرفو گیر بیارم، خوارشو به عزاش می شوندم! تو تراس که خوبه، یه کاری می کردم دیگه تو توالت هم جرأت شاشیدن نکنه!ا

Multimedia!

2009-03-07T04:17:00.000-08:00

you talked to me,
you cheered me up,
you made me laugh, with your "hilarious" jokes (!),
you sent me old pictures,
you requested for a blog post (that was your only mistake :D),
you played for me,
you promised you would practice for "Paranoid Android",
.
.
.
I just cried!

This is the "Always thinking computer"!

AREN'T YOU GLAD YOU DIDN'T TURN ON THE LIGHT!

2009-02-20T08:06:00.000-08:00

After an episode of "Supernatural", I'm thinkin' "let's get back to work!", which is translating the CLRS:

"Problems 33-3: Ghostbusters and ghosts"

Apparently, the real work is "busting" the "ghosts"!

I'm back! at least, I wanna be back :D

2009-02-07T03:13:00.000-08:00

یه چیز جالب فهمدیم!
وقتی آدم دپرس نباشه، چندان چیزی برای گفتن تو بلاگ نداره :دی
برای همین هم من یه چند ماهی در خدمتتون نبودم!
زندگی خوب پیش میرفت، و من هیچ چیزی برای گفتن نداشتم!
همون طور که می بینید، الان هم چیزی برای گفتن ندارم، پس می شه نیتجه گرفت که گوش شیطون کر هنوز زندگی داره به خوبی پیش می ره!
امیدوارم شما هم هیچ وقت هیچ چیزی برای گفتن تو بلاگتون نداشته باشین :دی (غیر از پویا، که کلا استثنا محسوب میشه ؛)

پ.ن. وبلاگمو دادم به
http://www.wordle.net/create
ولی وقتی نتیجه رو دیدم، خجالت کشیدم بذارم همه ببینن :دی

سرداب

2008-11-18T02:33:00.000-08:00

کاش احساسات آدم مثل "مأمور مخصوص حاکم بزرگ، میتی کمون" بود! همه مجبور بودن بهش احترام بذارن!ا

"My SouthPark Character"

2008-10-28T02:38:00.000-07:00

Last year me!

This year me!

Copyright: Xapper

داستانی که شپش روی سگ تعریف کرد

2008-10-28T01:53:00.000-07:00

مردی بود که هیچ وقت هیچ کاری رو که شروع می کرد تموم نمی کرد. یک روز با خودش یک تصمیمی گرفت: "از این به بعد هر کاری رو که شروع می کنم

faKt No. 0

2008-10-22T02:17:00.000-07:00

LOVE YOU LOVE YOU LOVE YOU LOVE YOU LOVE YOU LOVE YOU LOVE YOU LOVE YOU LOVE YOU LOVE YOU LOVE YOU LOVE YOU LOVE YOU LOVE YOU LOVE YOU LOVE YOU LOVE YOU LOVE YOU LOVE YOU LOVE YOU

Fracture

2008-10-15T02:45:00.001-07:00

Stupidity

2008-10-03T13:47:00.000-07:00

Part of an email from a friend (that by the way is not around any more):
“baba man inja 12 mikhabam !!! soba miram LAB!!! dige gozasht oon zamoon ke ta sepide sar bar sajadeye poole orgy migozashtim!”

I never thought that somebody talkin’ about a computer game make me cry for 10 minutes!

Beware of the demon!

2008-10-03T03:57:00.000-07:00

ای کسانی که به من شماره ی تلفن می دهید، مواظب وقتی باشید که ناقوس ساعت سه بار به صدا در می آید!!!ا

پ.ن. ترجیحا اون موقع خواب نباشید :D

Black Jesus

2008-10-03T03:55:00.000-07:00

White trash beautiful
There’s something you should now,
My heart belongs to you.
You could have found a better guy,
But I’ll love you till the day I die,
I swear to God it’s true…
I’m comin’ home to you.
I’m comin’ home to you girl.
I’m comin’ home to you.

راه حل

2008-10-03T03:53:00.000-07:00

حدیثی از یکی از امامان معصوم که با فونت 12000 بر روی یکی از پایه‌های پل حافظ نوشته شده:
«برای تصاحب اموال دیگران قسمتی از آن را به عنوان رشوه به قضات و حکام ندهید.»!!!ا

we are a f..ked up generation!

2008-09-27T03:38:00.000-07:00

Look at them, all talkin' and laghin'...
they left me alone,
and I can't even leave a f..kin' comment
I miss them! I want to be with them once agian.
.
.
.
and all of a sudden, a beautiful screen saver on someone else's laptop makes me forget all the sad fakts in life!
ain't life amazingly complicated?!

Replacement

2008-09-24T00:04:00.000-07:00

Shanbelileh: بچه‌ها، بیاین قسم یاد کنیم که تا بهشون نرسیدیم از این جا پا نشیم.
AghajOOni: این شات گان عجب حالی میده ها....
K…nK…n: با کلت هد شاتم کرد زن خراب!
Shanbelileh: من راستو می‌گیرم، تو هم از همون چپ شادش کن.
Shanbelileh: خوب سگ جست نزن مادر ناله!
AghajOOni: پس چرا اینا تو base ما هستن؟
Shanbelileh: خوب من گند زدم!
K…nK…n: جلو تیرای من وانستا!
Shanbelileh: خوب من اول اینجا بودم، تو برو اونور تر.
K…nK…n: ب.4.4 رو بذارین برای من.
AghajOOni: باشه!
K…nK…n: دهنت سرویس، چرا ورش داشتی؟
AghajOOni: :D
Shanbelileh: شُلش نکنین بچه‌ها، داشتیم بهشون میرسیدیم!
AghajOOni: کی ب.4.4 رو می‌خواد؟
K…nK…n: زر نزن بابا!
Shanbelileh: تو همون ور واستا، من و آقاجونی تو pool ـِ orgy شنا می‌کنیم.
..................
و این مکالمات به مدت 3 ساعت و نیم ادامه یافت!

fakt number 23

2008-09-23T22:09:00.000-07:00

دستشویی اول یه کمی کثیفه، میرم دستشویی بعدی.
تمام کاسه‌ی دستشویی دوم قهوه‌ایه. دستشویی بعدی.
تو دستشویی سوم یه سوسک داره تو گه غلت می‌زنه، بر می‌گردم میرم دستشویی اول.

کدو مطبخ

2008-09-19T23:26:00.000-07:00

When a present, no matter how small it is, makes me happy for a long time…

اندر احوالات apply

2008-09-16T00:06:00.001-07:00

گویند در زمانی که هر نفر به هزاران مانستی، محمود نامی را گفتند: «چه چشمان زیبایی داری!» باورش بشد. پس بفرمود که مرا خلیفگی بباید. و چنین شد. پس جانشین پیمبر گردیده، پا در رکاب امیر مؤمنان سید علی نهاد.
از خصیصه‌های وی بود که با جویندگان علم و پویندگان حلم او را آب به یک جوی نشدی، مگر به دو کاندیشن: یا فرد را ریش همچون دمب چارپا پریشان احوال بباید، و یا او را توانایی تبدیل یورانیوم به ساز و برگ حرب.
باری عده‌ای بخت برگشته در این میان زیستن کردندی که نه آن‌ها را محاسن بلند بودی و نه طریقه‌ی تشخیص یورانیوم از قابلمه‌ی مسی دانستی. پس تصمیم بر این گرفتندی که به بلاد کفر پناه برده، جان خود از شر مرشدان گشت زن[1] برهانند. پس این طریقت را نام اَبلای [2] نهادندی، که آن را به زبان کفر پیمودن طریقت استاد و ریاضت در بیابان‌های نبادا [3] معنی باشد.
و رسم این طریقت از شیوخ و اهالی فن پرسیدن بباید که هر نفله را دانش آن نیاموزند. در میان اساتید منطق ابلای حضرت آرین (حفظه الله نفسه الزکیه) کتب و رسل پربار و جامعی بر جای نهاده و شاگردان بسیار در زیر عبای خویش پرورده که هر یک این دانش را تا مصر و قونیه تبلیغ کردی و آوازه‌ی استاد گرد جهان فریاد زدی.
اندر احوالات وی گویند که جورج واچینگتون را سر کار نهادی و قورباغه را تزئین نموده، جای وزغ بر پاچه‌ی مشتریان مستولی کردی.
وی را تجربت به ابلای بی‌کران باشد. پس از مهم‌ترین توصیه‌های استاد بود همت بر جی‌آر‌ای از هر دو گونه. همچنین بود طریقت نبشتن رساله و کامیونیکیت با پیران و بزرگان آن ور آب از راه چاپار و طیاره و قص علی هذا.
وی را ویزا بس عزیز بودی، و عزیز را در صندوقی نهادی چهار قفل، و آن را بر گردن آویختی تا از گزند نااهلان و هیزان در امان باشد. گویند وقتی جمله‌ی
“got that f**king visa!”
از دهان مبارک وی خارج شدی، اصحاب نعره‌ها بزدند و جامه‌ها بدریدند. در روایات اهل سنت آمده که بعض اصحاب به زدن نعره و دریدن جامه اکتفا نکردی، پس شیهه کشیدی و گرد سرای تازیدن گرفتی. گویند زان پس تجار به بلخ و بغداد اسبانی رؤیت کردندی انسان نما، که بی اختیار شیهه کشیدی و بتاز به سمتی نامعلوم روان بودی.
و همچنین به سنه‌ی یک هزارو نهصدو هچتادو شش پس از میلاد مسیح در بخارا کودکی دیده به جهان گشودی حسین نام، که از همان کودکی چشم بر اونیورسیدی تورنتو[4] داشتی. پس وی را هدف و زندگی و خدا و خرما یک چیز شدی، و آن نبودی جز طریقت ابلای. پس استاد به سلوک گیکی[5] مشغول گشتی و کرم رساله[6] لقب گرفتی. گویند استاد رؤیت نشد مگر سوار بر پشت چرتکه‌ای آی‌بی‌ام نام. پس شیوخ و پیران زیادی از بلاد مریلند و اس‌اف‌یو و قص علی هذا شاگردی وی به لطایف الحیل طلب کردندی، ولی وی را جواب نبودی به جز نچ. پس روزی یاچار نامی گنجعلی لقب، شوماره‌ی تلیفون وی از یک صدو هجده جستی، و وی را احوال جویا شدی. پس استاد بپرسید که راه و رسم تو چیست و تو را اونیورسیدی به کجا باشد. بگفت از تورنتو می‌آیم و به رسم شبکه روزگار می‌گذرانم. بپرسید تو را فاند چه قدر باشد. گفت چهل هزار دینار برای تربیت مریدان به کنار نهاده‌ام. پس استاد دست وی ببوسید و بگفت که تو مراد منی و من مرید تو. و استاد بدین گونه درجات ابلای یکی به پس دیگری پیموده، دیده‌ی جهانیان بر خود گرد کردی.
پس بدین مسیر هیچ شیخی ریاضت کشیده تر و هیچ شوخی طریقت بدیده تر از استاد بزرگ ما، سیما (روحی و ارواحنا فداه) نبودی. گویند او را شوی به بلاد کانادا شدی و در ونکوووووور سکنا گزیدی. وی را بگفتند تو را معدل بباید تا بدین بلاد راه گزینی. پس چهل سال به دنبال معدل تلاش نمودی تا بدان دست یافتی. ولی قضای روزگار به وی رو نکردی و زمین ونکووووور از جمعت مملو گشتی و شیخ ما بدان راه نیافتی. پس به دیار کالیفورنیا شدی و در کنار رود بانگ وامصیبتا سردادی. گویند پیری از چین و ماچین احوال وی جویا شدی. پس استاد شرح ما وقع بر وی آشکار کردی. پیر او را بگفت که خود همین جا اونیورسیدی‌ای بر تو سازم تا چشم جهانیان حدقه ترک گوید. و چنین کرد. پس به لطف باریتعالی پیر به همراه استاد تا به چهل سنه نیکان را از کنار رود بر خود جذب کردی و به تربیت آنان همت گماردی.
[1] گشت ارشاد
[2] تلفظ این کلمه به صورت «ابلای» می‌باشد، و نه «اپلای»، لطفا اشتباه نشود.
[3] Nevada
[4] Toronto University
[5] Geek
[6] Book worm

TNT for the Brain

2008-09-16T00:06:00.000-07:00

دیدن چند تا عکس قدیمی اشکمو در میاره.
مزه‌ی خون و تو دهنم احساس می‌کنم.
فردا این آدما تموم می‌شن، و آدمای جدیدی شروع می‌شن...

2008-09-01T03:26:00.000-07:00

خوشا به حال آنان که گرسنه و تشنه‌ی عدالتند، زیرا که اعدام خواهند شد.

فرودگاه، کشتی، شامپو

2008-08-30T01:45:00.000-07:00

ساعت 5:30- با صدای زنگ گوشیم بیدار می‌شم، می بینم احسان تو اتاق ما خوابیده. بیدارش می کنم.

ساعت 6 – عباس نزدیک نانوایی بربری منتظرمونه. می ریم خوابگاه دخترا زیبا رو برمی داریم. راه می افتیم.

ساعت 7:20 – تو فرودگاه سیما رو می بینیم، با خونواده ی پویا ست. می گه که پویا و آرین رفتن باراشونو تحویل بدن. با عباس و احسان می ریم کنار شیشه ها. می بینیمشون. براشون دست تکون می دم. آرین می بینمون. به پویا هم می گه. یه جوری برای هم دست تکون می دیم انگار یه ساله که همدیگه رو ندیدیم. انگار نه انگار که این یه هفته ی آخر همش با هم بودیم!

ساعت 7:40: آرین و پویا باراشونو تحویل دادن و اومدن بیرون. آرین با ما روبوسی می کنه. بهش می گم: «فکر کردی می تونی با یه روبوسی از شرم خلاص شی؟!» آرین: «باید بهت پول هم بدم؟!»

آرین ما رو به مامانش معرفی می کنه. وقتی منو معرفی می کنه، مامان آرین فکر می کنه که می گه امیر، برای همین هم منو با امیر مقدم اشتباه می گیره. آرین: «امیر نه، علی! همونی که هی بهش زنگ می زدی.» مامان آرین: «آهان، آقای دهقان طرزه!» (فامیلی کاملمو می دونه، چون برای آرین به حسابم پول ریخته.)

زیبا: «مامان آرین چقدر خوشگله!»

من: «آره، جوون هم هست!»

عباس: «خود آرین هم یه جورایی خوشگله!!!»

حدودای ساعت 8 - خیلی از بچه ها برای خداحافظی اومدن. داریم با احسان کشتی المپیک نگاه می‌کنیم. سه تا کشتی گیر ایران به ترتیب میان، ضربه فنی می شن، میرن. حقشونه.

حدودای 8:15 - با زیبا کنار دیوار وایسادیم. هیچ حرفی نمی زنیم. گریه ام می گیره. آروم و بی سروصدا. فکر رفتن آرین خیلی اذیتم می کنه. زیبا: «علی، وقتی آرین داره میره تو می خوای گریه کنی؟» (صورتمو نمی بینه.) من:«من همین الانم دارم گریه می کنم!» زیبا: «آخـ.....ـــی!»

آرین میاد پیشمون. می بینه دارم گریه می‌کنم. سعی می‌کنه cheer up ام کنه. «آخه یه شامپو که گریه نداره!» (چند روز پیش شامپومو گم کرده.) خندم می گیره، ولی هنوز دارم گریه می‌کنم. برای این که آرومم کنه بغلم می‌کنه، سفت. دلم نمی‌خواد ولش کنم. آرامشی دارم که هیچ وقت تجربه نکرده بودم. آرامشی که هیچ وقت هیچ کس دیگه ای بهم نداده بود.

با پانته آ دست می دیم و خداحافظی می‌کنیم. بابا و خواهر پانته آ اونجا هستن. آرین میاد. بهشون سلام می کنه و باهاشون حرف می زنه. ولی همچنان این دو تا با هم حرف نمی زنن. مامان آرین میاد. آرین فقط یه کلمه به پانته آ میگه: «مامانمه!» پانته آ و مامان آرین اولین باریه که هم دیگه رو می بینن. شروع می کنن به صحبت کردن. هنوز دارم گریه می کنم.

آرین کم کم می خواد بره. با عباس دست می ده و خداحافظی می کنه. دوباره چشمش به من می افته. «dude! گریه نکن بابا! یه سال دیگه همدیگه رو می بینیم.» دوباره بغلم می کنه. محکم‌تر از دفعه‌ی قبل. تو بغلش گریه می کنم. احسان سعی می کنه منو جمع و جور کنه. ولی من دلم نمی خواد آرینو ول کنم. آرین ازم جدا می‌شه. «GRE رو بترکون بیا پیش خودمون.» دلم می‌خواد بگم حتما، ولی نمی تونم صحبت کنم. آرین یه کم نگام می کنه. دوباره بغلم می کنه. خدای من! میشه این لحظه تموم نشه....

با این که آخرین لحظاته، مامان آرین هنوز داره با آرین میگه و می خنده. با هم خداحافظی می کنن. وقتی همدیگه رو بغل می کنن، بالاخره مامان آرین گریه اش می گیره (فقط چند تا قطره اشک)، ولی باز هم لبخند می زنه. آرین با انگشت آروم می زنه رو بینی مامانش. «قرار نبود گریه کنی ها!» مامان آرین: «اینا گریه ی خوشحالیه، می دونی که!» آرین: «آره، می دونم!» دوباره همدیگه رو بغل می کنن.

آرین میره.

2008-08-24T01:20:00.000-07:00

بند کیف، صابون، افتر شیو، ام پی 3 پلیر خراب، شلوار جین، خمیر دندون، قهوه، لیوان، شکر، پتو، اسکاچ، مایع ضرفشویی، بشقاب، قاشق، چنگال،...ا
یک میلیون خاطره...ا
آرین رفت--